एक कळीचे मनोगत

गुलाबांच्या ताटव्यात गुलाब होते खुप
लाल, पिवळे, गुलाबी,पांढरे रंगही होते खुप
कुणी घेतो फुललेला गुलाब तर कुणी घेतो कळी
तर कुणी टवटवीत गुलाब विकत घेई

का नेहमी पाहीले जाते बाह्यरुप
सुगंधाची परिक्षा करण्यात काय आहे चुक

अशीच मी एका गुलाबच्या ताटव्यात आहे
सुन्दर नसेन पण गंध माझा वेगळा आहे

माझ्या माळ्या,

पण तुही असाच का रे इतरांसारखा
द्रुष्टीला पडणारे सत्य मानणारा
माझ्या जीवनात तुला आहे अनन्य महत्व
तुच नाही का माझ्या सुगंधाचे रहस्य

मी एक खुरटे रोप होते
मोठ्या झाडांची भिती वाटायची
मग अजुनच खुरटी व्हायचे मी
त्यांच्या सावलीत दबुन जायचे मी

एके दिवशी तु आलास
माझ्या जीवनाला तु आकार दिलास
खतपाणी दिलेस मुळांस माझ्या
बळकट केलेस तनमनास माझ्या

आणि मग कळालेच नाही
या रोपाचे गुलाब झाले कधी
कळी अर्धवट फुलली
तशी फुलपाखरे आली
तु शिकवलेस त्यांना तोंड द्यायला
सांगीतलेस संकटांचा मुकाबला करायला

मग मी तुला आपलंसं टाकलं करुन
तु करशील तेच बरोबर अगदी डोळे झाकुन

नुकतीच उमललेली कळी
नाजुक असते खुळी
खुप असते हळ्वी
खुप असते भोळी

तुला फक्त एकच सांगणे आहे माझ्या माळ्या
तुझ्या सहवासात फुलल्या असतील खुप कळ्या
ह्या कळीला मात्र तुझीच आस आहे
नसेल सुंदर पण तिचा गंध मात्र वेगळा आहे

वेडीवाकडी रेष जेव्हा कागदावर उतरते

वेडीवाकडी रेष जेव्हा कागदावर उतरते
अक्षरांची तेव्हा बरसात होते
अक्षरांच्या जुळण्याने शब्दरुप जन्म घेते
शब्दांची गुंफुन माळ एक ओळ अवतरते

कधी त्या ओळीला असतो आठवणींचा रंग
कधी त्यात मिळ्तो जीवनाचा तरंग

कधी ओळीला असतो ओल्या मातीचा सुगंध
कधी असतो तिला विरहाचाही गंध

कधी त्या ओळी गातात प्रितीची गाणी
कधी त्यातुन आठवतात जिवलग कोणी

कधी ओळींतुन झडतात भावनांचे मोती
कधी त्यांना जोडुन बनतात अपरिचित नाती गोती

मग कधी चढतो त्यांना सुरांचा साज
त्यांना दिला जातो गोड आवाज

मग मैफील जमते शब्द अन चालींची
शब्द मन व्यापतात तर ताल अंतकरण
बुडतो जीव आकंठ त्या मिलाफात
कर्ण त्रुप्त होतात त्या क्षणात

वाटते की ह्रुदयाच्या खोलातुन एक आवाज येत आहे
माझ्याही भावना शब्दरुप घेण्यास आसक्त आहे

सुखासीन मी उधळीत रंग निघाले

सुखासीन मी उधळीत रंग निघाले
सुर्याच्या या तेजाला घेउन संग निघाले
वाटेवर माझ्या पसरीत फुले निघाले
तोडुन पाश सारे मुक्त होउन मी निघाले

संगीताच्या तालावर नाचेन आज मी
मदहोश होउन लहरीत गुंग होइन मी
नका थांबवु मला वेगात मी निघाले
तोडुन पाश सारे मुक्त होउन मी निघाले

मुक्त फुलांवर फुलपाखरु आज मी
डोलायला फुलांना आज लावणार मी
वार्याशी आज स्पर्धा करण्यास मी निघाले
तोडुन पाश सारे मुक्त होउन मी निघाले

राहणार आहे स्वप्नांच्या जगात मी
पाहणार आहे उद्याचे स्वप्न मी
डोळ्यात विश्व सारे सामावण्या निघाले
तोडुन पाश सारे मुक्त होउनी निघाले

नयनांत आज माझ्या चित्र ज्याचे आहे
स्वप्नांत सार्या त्याचेच राज्य आहे
शोधण्यास तो स्वप्नवीर आज एकटी निघाले
तोडुन पाश सारे मुक्त होउनी निघाले

ब्रम्हांडाच्या कोड्याला देईन आज छेद
मनात माझ्या वसते जगकिर्तीची उमेद
काळविवरापलिकडे जाण्यास मी निघाले
तोडुन पाश सारे मुक्त होउनी निघाले

पंखात आज माझ्या गरुडाचे बळ आहे
नखांत आज माझ्या सिंहाची ताकद आहे
मुठीत बंद करण्या जगास मी निघाले
तोडुन पाश सारे मुक्त होउनी निघाले

तु फक्त पुढ़े चालत जा

तु फक्त पुढ़े चालत जा

मग तु पहात राहा

जीवन होइल आनंदी

जगशील तु स्वच्छंदी

मागे वळून पाहु नकोस

ठेच लागली तरी थांबू नकोस

ज्याचे ध्यान लक्षावरती राही

त्याला कोण बरे अडवू पाही ?

जग असे कि आजच शेवट

वागू नको तु कधीही भेकट

आयुष्याचे पाहा सर्व रंग

प्रत्येक क्षणाचे नवे ढ़ंग

तु चलत राहा असा

चलतो एक वाटाड्या जसा

या वाटेवरुन चलत रह्शील

शेवटी तु अजरामर होशील

तु गेल्यावर तुझी आठवन लोकांसोबत राहावी

लाख नाही हजार नाही फक्त पाच माणसे तुझी असावी

कधी वाटते

कधी वाट्ते ऊन्च ऊडावे घ्यावी आकाशाला गवसणी

कधी वाट्ते आकाशातुन पडण्याची भीती

कधी वाट्ते गुलाबाच्या सुगन्धाला ठेवावे साठवूनी

कधी वाट्ते गुलाबाचे काटे टोचण्याची भीती

कधी वाट्ते विसरुन जाव्या भुतकाळाच्या गडद आठवणी

कधी वाट्ते भुतकाळात दडपण्याची भीती

कधी वाट्ते जीवन जगावे समुद्र्लाटेवर स्वार होऊनी

कधी वाटते लाटेबरोबर वाहुन जाण्याची भीती

कधी वाटते सभोवतालची सर्व माणसे विश्वासु

कधी वाटते सर्वांच्या मुखवट्याची भीती

सोनेरी क्षण आठवतात आपल्या सोबतीचे

माझ्या प्रत्येक हास्यावर तुझा फुलणारा चेहरा
माझ्या प्रत्येक दुखात सहभागी होणारा

किती वेडी होते मी तुझ्या प्रत्येक गोष्टीला भुलायचे
तुझ्या प्रत्येक शब्दाला माझ्या चेहर्यावर हसु फुलायचे

तुझ्या फक्त अस्तित्वाने हर्षवेडी व्हायचे मी
तुझ्या सोबतीतील हरेक क्षण मनाच्या कप्प्यात ठेवायचे मी

वाटायचे मजला प्रेम प्रेम ते हेच का आहे
तुझी माझी काया वेगळी पण ह्रुदय एकच आहे

नादान मी निघाले तुझ्या पावलावर पाऊल टाकुन
तुझ्यासाठी सगळी नातीगोती गेले विसरुन

मायाळु आईचा पदर सोडला आधारव्रूक्ष वडीलांचा परका झाला
एकटीला सोडुन गेलास काहीच का वाटले नाही तुला?

आयुष्याच्या या बिकट वळणावर
सोसाट्याच्या वार्याला घातला आहे मी आवर

छत्र उडाले माझे पण धीर सोडला नाही अजुन
तु गेलास पण सोबत माझा आत्मविश्वास आहे अजुन

हीच का जगरीत?

एक छोटेसे घरटे
दोन पिले दोघेजण
राहत होते घरट्यात
नव्हती काही अडचण

आजुबाजु होत्या घारी
त्यांचा घरट्यावर डोळा
संधीसाधु खेळ त्यांचा
करण्या घरट्याचा चोळामोळा

त्यांस सहन होइना
खेळीमेळीची राहाणी
त्यानी मग ठरविले
यांना द्यायच्या अडचणी

एके दिवशी अचानक
घारीने झडप घातली
छोटी पिलुराणी
त्यांनी तिथेच चटकली

असुर हा जागा झाला
झाला घरट्याचा नाश
त्याच्या समोरच झाला
कुटुंबाचा सर्वनाश

घार बोलली मोठ्याने
शुद्रा तुझी हीच गत
दुबळ्याचा जातो जीव
हीच का जगरीत?