आपली मैत्री

आयुष्याच्या वेलावर फुललेलं फुल
जसं एक खेळ्कर हसणारे मुल
हिवाळ्यातल्या सकाळचे टपोरे दवबिंदु
नाही त्यात किंतु परंतु
संध्याकाळी आकाशी रंगाची उधळण
भिरभिरत्या मनाला मैत्रीचे कुंपण
झरझर पावसाची आहे सर
झुळझुळणारा झर्याचा हा निर्झर
निष्पाप अशा या मैत्रीची चादर
सतत राहु दे माझ्या अंगावर
उबेत या जीवन सफल माझे
रक्ताचे नाही ह्रुदयाचे नाते तुझे माझे
साजरा करायला मैत्रीचा दिवस हवा कशाला
मैत्रीच साजरी करतो आपण प्रत्येक क्षणाला
..
स्नेहा

या कवितेमागील माझ्या भावना तुमच्याबरोबर वाटत आहे

आपली मैत्री
आयुष्याच्या वेलावर फुललेलं फुल (किती सुगंधीत झाले आहे माझे जीवन)
जसं एक खेळ्कर हसणारे मुल (किती निरागसता आहे आपल्या मैत्रित)
हिवाळ्यातल्या सकाळचे टपोरे दवबिंदु (त्या दवबिंदुइतकीच शुद्धता आहे)
नाही त्यात किंतु परंतु (कुठेहि संकुचित नाही)
संध्याकाळी आकाशी रंगाची उधळण (किती नवे रंग आले आहेत जिवनात या मैत्रीमुळे)
भिरभिरत्या मनाला मैत्रीचे कुंपण (ह्या मैत्रीला डोळेही आहेत बर्या वाईटाचा विचार आहे)
झरझर पावसाची आहे सर (मुक्त आहे पण बेभान नाही)
झुळझुळणारा झर्याचा हा निर्झर (थोडी अवखळही आहे )
निष्पाप अशा या मैत्रीची चादर (किती माया आहे या मैत्रीत)
सतत राहु दे माझ्या अंगावर (सतत पाठीशी असावी माझ्या)
उबेत या जीवन सफल माझे (अजुन काय हवे मला)
रक्ताचे नाही ह्रुदयाचे नाते तुझे माझे (रक्ताच्या नात्यापेक्षाही उच्च)
साजरा करायला मैत्रीचा दिवस हवा कशाला
मैत्रीच साजरी करतो आपण प्रत्येक क्षणाला

आयुष्यात खूप माणसे येतात जातात.......

आयुष्यात खूप माणसे येतात जातात.......

काही माणसे असतात मेंदी सारखी....
कोरा असतो हात ... ती अलगदपणे हातावर उतरतात,
त्यांची नाजूक नक्षी आणि तो मेन्दिचा धुंद करणारा सुगंधही आपल्या जीवनात घेऊन येतात...
खूप हरवून जातो आपण त्यांच्या रंगात ....रंगून जातो.....
आणि मग हळू हळू...तो रंग, तो वास फिकट होत जातो
आणि त्या माणसांचे अस्तितवही दूर होते आपल्या जीवनातून..
पुन्हा परत तो कोरा हात आणि मनात त्या रंग, सुगंध, नक्षीदार आठवणी.....

तर काही माणसे असतात, त्या तळ्यात पडणा- या दगडासारखी,
शांत पाण्यात खळबळाट माजवणारी.....
ती पाण्यात पडताच तरंगवर तरंग येतात जीवनात.....
अनपेक्षित रित्या येणारी ही माणसे..... ढवळून काढतात जीवन..
मग कधी खालचा गाळही वर येतो......... गढूळाता वर येते आपल्या जीवनातली....
आपण सावरेपर्यंत तो गाळ जगासमोर येतो आणि ही माणसे गायब होतात...
त्या तळातच खोल कुठेतरी..........

तर कधी काही माणसे असतात म्रुगजळासारखी ...
त्यांच्या मागे आपण धावत असतो........ ओढीने....
पण ती तर म्रुगजळच ना...... न हाती येणारी...
तरीही त्या तहानलेल्या जिवाला दुसरे काही दिसतच नाही..........
ते धावत असते फक्त शेवटी हेच जाणण्यासाठी की .... हा एक भासच होता....

अशीही माणसे असतात हवेसारखी......... सगळीकडुन व्यापलेले असतो आपण त्यानी ....
पण आपल्याला जाणीवच नसते....
.आपला श्वासोच्छवास चाललेला असतो त्यांच्यावर .....
अगदी निस्वार्थी पणे ती असतात सतत जवळ......... पण दिसत नाहीत दृष्टीला.......
नसतील ती....... तर जगणार कसे आपण?...... तरीही आपण विसरलेले असतो त्यानाच..........

अशीही माणसे असतात.....ज्यांच्यावर आपण पाय रोवून उभे असतो...
जशी ही धरणी........ भुमी.....गुरूत्वाकर्षण म्हणतात याला ......
पण अशा माणसांनी घट्ट पकडून ठेवलेले असते आपल्याला...
न धडपडण्यासाठी... आणि न भरकटण्यासाठी ................
आधारस्तंभ........... न ढळणारा.... तो दुवा..... जो जीवनाला आकार देतो.....
बदल्यात कधी मागतो...कधी नाही ....पण सतत असतो..... जवळच कुठेतरी.........

माणसांच्या या व्याख्या अपुर्‍या आहेत...........
मी ही कदाचित या पैकी कुठल्यातरी व्याख्येत बसत असेन कोणासाठीतरी....

...स्नेहा

आकाश-धरती मिलन

मेघदुत आला,निरोप आकाशाचा
अर्धांगिनी धरतीला, भेटण्या येण्याचा

हरखली, मोहरली, धरती, लाजली गाली
मधुर मिलनाच्या स्वप्नात गुंग झाली

सूर्य झाकोळला आकाशाचे आगमन
ग्रीष्मत्रस्त धरणीला पाऊसरुपी आलिंगन

थंड थेंबात मिळाला मायेचा गारवा
पसरला चहूकडे सुगंधाचा ओलावा

ल्यायला तिने शालू हिरवागर्द
नयनात लज्जा दडवण्याचा यत्न व्यर्थ

झुण झुण वाजती पैंजण झर्यांचे
किण किण नादात आवाज कंकणांचे

वाजला सनई चौघडा मिलन सोहळ्यात
पक्ष्यांच्या स्वरांनी जणू नाचले आसमंत

तालावर नाचे पिसारा फुलवून मोर
वाराही मदमस्त फिरतो चाहुओर

नवचैतन्य आले बरसता जलधारा
वीज कडाडली, नजर लावणार्‍यांना इशारा

सूर्यकिरणांनी बांधिले विविधरंगी तोरण
क्षितिजावर कुठेतरी आकाश-धरती मिलन

...स्नेहा

नाती..........

माणसाला माणसाशी जोडतात ही नाती
खरेच का माणसेही जपतात ही नाती ?

म्हटली तर क्लिष्ट, म्हटली तर सरळ,
अवघड की निर्मळ , असतात ही नाती ?

पाखरांचे घरटे, मन इथेच रमते ,
उब मायेची अशीच का देतात ही नाती ?

कधी रक्ताची नाती, नि कधी मनाची नाती
काळ वेळ नी अंतर जोडतात ही नाती

दवबिन्दु कोवळे, मन मेघात दाटले
जीवन वनराजी, बरसतात ही नाती

विण नात्यांची भारी, जणू कोळ्याचीच जाळी,
नाजूक की बळकट, असतात ही नाती?

हळूवार फुंकर, तप्त निखा-याची धग,
गारवा की उष्ण झोत, असतात ही नाती?

अपेक्षाचे ओझे आहे, नात्यांच्या खांद्यावर,
ओझ्याखाली दबून का तूटतात ही नाती ?

कधी अतूट बंधन, कधी वाटते बेडी,
रेशीम गाठी की कैद , भासतात ही नाती ?

रूप नात्यांचे भेसूर, सैतानाचे असुर,
कधी पाठीत खंजीर, खुपसतात ही नाती

जी मधापरि गोड, मधुमक्षिकेचा डंख,
वेदनेचे घर जणू, भासतात ही नाती

कशीही असली तरी आपलीच ही नाती
स्नेहबंधात गुंफून निखरतात ही नाती

--- स्नेहा

नाती..........

माणसाला माणसाशी जोडतात ही नाती

खरेच का माणसेही जपतात ही नाती ?

म्हटली तर क्लिष्ट, म्हटली तर सरळ,

अवघड की निर्मळ , असतात ही नाती ?

पाखरांचे घरटे, मन इथेच रमते ,

उब मायेची अशीच का देतात ही नाती ?

कधी रक्ताची नाती, नि कधी मनाची नाती

काळ वेळ नी अंतर जोडतात ही नाती

दवबिन्दु कोवळे, मन मेघात दाटले

जीवन वनराजी, बरसतात ही नाती

विण नात्यांची भारी, जणू कोळ्याचीच जाळी,

नाजूक की बळकट, असतात ही नाती?

हळूवार फुंकर, तप्त निखा-याची धग,

गारवा की उष्ण झोत, असतात ही नाती?

अपेक्षाचे ओझे आहे, नात्यांच्या खांद्यावर,

ओझ्याखाली दबून का तूटतात ही नाती ?

कधी अतूट बंधन, कधी वाटते बेडी,

रेशीम गाठी की कैद , भासतात ही नाती ?

रूप नात्यांचे भेसूर, सैतानाचे असुर,

कधी पाठीत खंजीर, खुपसतात ही नाती

जी मधापरि गोड, मधुमक्षिकेचा डंख,

वेदनेचे घर जणू, भासतात ही नाती

कशीही असली तरी आपलीच ही नाती

स्नेहबंधात गुंफून निखरतात ही नाती

--- स्नेहा

OOPS.......

तुझी माझी भेट प्रोग्रॅमिंगच्या तासाला
आपली गाठ जुळली OOPS च्या Concept ला

तुझे Encapsulation भारी, नाही बाहेरचा Interference
शोधले तुझे static function , पण लागला नाही Reference

दोघे आपण धावत राहू एकच Thread मधे
Garbage Collector ला ही बोलावू आपण मधे मधे

तुझे माझे Class Members अगदीच Different
properties ना match होत Situation आहे Current

Function आडवे आले तर घाबरू नकोस राणी
Overload करून टाकु आठवेल त्याला नानी

माझा object तुझा object एकमेकाविण अपूर्ण
Inheritance च्या संगतीने करू स्वप्न पूर्ण

आपल्या दोघांचे एक सुंदर package असेल
दोघांमधे आपल्या कोणताच Interface नसेल

बघ मी करून टाकतोय Classpath आपला Set
तुझी माझी होणार आहे या जन्मी नक्की भेट

आयुष्य आपले आपण Try Block मधे टाकू
अडचण काही आली तर Exception मधे फेकू

Catch Block मधे अडचणी Handle करू आपण
Finally मधे आयुष्य संपेल, मागे ठेऊन जाउ आठवण

--स्नेहा