स्वप्नांची दुनिया

आज निरोप घ्यायचाय तुझा.......पण
तू आलाच होतास कधी निघून जायला..

तु यायचास आणि मला एक गिरकी देऊन जायचास
मी रमलेली स्वत: भोवती फिरत म्हणायचे..
दुनिया माझ्याबरोबर फिरतेय..
आणि कधी फिरायची थांबले की मग जाणवायचे ..
मी तिथेच आहे अजूनही...
पण तू कुठेतरी दूर गेलायस....
म्हणूनच कदाचित आता वाट पहायचा कंटाळा आलाय..
जाईन पुढे निघून..

मी जाईन पुढे निघून ..
पण माझे मन निघेल का.
ते चकव्यात अडकलंय...
कुठल्याही रस्त्याने जा..
परत परत इथेच फिरून येतेय..

वेडं असतं ना हे मन....
माझं ऐकत नाही आजकाल..
मी सुरात असले तरी ते बेताल..
सारखी लय सोडून पळणारं..
सतत तुझ्या वाटेवर डोळे ठेऊन बसणारं...

मनाला सगळं माहीती आहे..
ते हसणं, ते फुगणं, ती थट्टा मस्करी,
ते छेडणं, ते रडणं...
मनाला सुगंध येतो हरेक क्षणाचा,
मी मात्र दूर पळतेय,
परत मोहून गेले तर....

आता मी जाणार म्हणजे ते गजरे ही सुकणार
माझ्या शब्दफुलांचे.. जे विणले होते प्रेमाने
फक्त तुझ्याचसाठी..
सुकत चालले आहेत ते...
ते ही वाट पहात आहेत..
तू एकदातरी हुंगशील त्यांना..
त्यांचा सुगंध कळेल का तुला..
की साध्या गज-यांप्रमाणे चुरगाळून फेकून देशील...
जसं मला दूर केलंस....

आता नाही वाटत..
पुन्हा ही शब्दफूले जन्म घेऊ शकतील असे...
अन मी ही ....


--स्नेहा

जाता जाता शेवटचा हा सलाम माझा घेऊन जा
जाता जाता डोळ्यांमधले रंग साजणा घेऊन जा

आज चालता वाट तिकडची का हे पाऊल अडखळते
नकळत माझ्या नयनांमधूनी का हे अश्रू ओघळते
जाता जाता मृदगंधाला आज परतुनी घेऊन जा

सजले होते हृदयाभोवती तुझेच नाजूक साजूक कुंपण
मोहरलेली फुले पसरली सुगंधीत होते हे अंगण
जाता जाता कुंपणास या आज परतूनी घेऊन जा

आयुष्याच्या रंगपटावर तुझे चित्र होते कोरले
रंगवण्यास पुढे ते रंग मजसवे नाही उरले
जाता जाता कलाकृतीस या मुलाम काळा फासुन जा

--Snehaa

तन कोवळे फुलांचे कोमेजले उन्हाने
नाजूक त्या जीवाला असे जाळले उन्हाने

माझेच मैत्र माझ्या सवे फितूर झालेले
या सावलीस माझ्याच का जाळले उन्हाने

अजाणितेच घडले हे कसे अनाहूत
पावसांत देखील मज पोळले उन्हाने

शोधले कितीक वेळा माझ्याच अंतरंगी
माझ्याच अस्तित्वाला झाकोळले उन्हाने

हे असेच घडले गेली अनेक शतके
नारी स्वतंत्र झाली हे भासवले उन्हाने

-snehaa

स्वार्थी या जगात मज माणसे भेटलेली
रेशमी कपडयात तलवार लपेटलेली

करती गनिम कावा तुझ्यावरीच धावा
जळतील हात दोन्ही ती आग पेटलेली

त्यांची मधूर वाणी भुलशील तू लगेच
लागेल ठेच तरीही असशील गुंगलेली

होतील खूप जखमा खोल अंतरंगात
ना रक्ताचा टिपूस तरीही बधिरलेली

ती फसवी वचने तेच कडवे बहाणे
स्वार्थास पुजणारी अशी जात गांजलेली

--snehaa

माहीत होते हे कधीतरी होणार होते,
हे नाते वेळे सोबत असेच विरणार होते.

ह्या दिवसासाठी मन खूप केले होते घट्ट,
समजावले होते मनाला करु नको हट्ट.

(वा-याला का कोणी बांधू शकते?)

तुझ्या छोट्याश्या आंगणात त्याने खूप मस्ती केली,
तू ही त्याच्या लिलांमधे किती रंगून गेली.

या एकाकी अंगणात एक नवा हुरुप आला,
तुझ्या आयुष्याचा एक अविभाज्य भाग झाला,

कधी मग तुला अशी वाटायची भिती,
जर तो गेला ठेऊन सुकी पाने हाती.

कधी कुठली त्याला पटली नाही गोष्ट,
कंटाळून तुला तो झाला जर रुष्ट?

(मस्तवाल वारा तो जाईल पुढे निघुन, मिळेल त्याला नवीन अंगण..
कदाचित तुझ्यापेक्षा मोठे.)

वाराच तो वाहणे त्याचा धर्म,
त्याची साथ मिळणे कठीण एवढेच सांगते मर्म.

अस्त्याव्यस्त करुन गेला तुझे सारे अंगण,
नको अता शोधत बसू या मागील कारण.

आवराया हवे आता तुला तुझे अंगण,
सुका पाला गोळा करता मिळतिल गोड क्षण.

नको भिजवु त्यांना करुन टाक बंद,
माहीत होते तुला तरी का करते खंत.

(फुलाचे काम फक्त पराग देणे,
भुंगा त्याचा आस्वाद घेउन फक्त उडुन जाणार ..
मागे न पाहाता)

--snehaa

मैत्रीला सीमा नसतात...
अंतराची बंधने नाहीत..
आहे फक्त एक ओलावा..
इथे विचारांची देवाण घेवाण होते..
भावनांना कंठ फुटतो..
हास्याची कारंजी उडतात....
अडचणींवर मार्ग सुचतात...
विसर पडतो रोजच्या विवंचनांचा....
तर कधी फक्त एक ऐकणारा मिळतो...
मग विचारांना व्यक्त व्हायला मिळतं..
मग ते उलट सुलट का असेनात...
हम्म.. कधी ओरडाही मिळतो चुकीच्या विचारांचा, वागण्याचा
आणि हे सगळे कसलीही अपेक्षा न ठेवता...
इच्छा फक्त एवढीच की ही मैत्री अशीच टिकुन राहावी...


--snehaa

चांदण्याच्या दुलईत
निजे शशी आभाळा,
मायेने मी जोजाविते
झोप माझे बाळा,

नको करू खोड्या
खिडकीत कोण आला,
वा-यासवे गात आला
फुलांचा झोपाळा,

झुलविते झुला
झोप डोळ्यांवरी येई,
स्वप्नांसवे निज
आई गातेय अंगाई


---Snehaa