स्वप्नांची दुनिया

तन कोवळे फुलांचे कोमेजले उन्हाने
नाजूक त्या जीवाला असे जाळले उन्हाने

माझेच मैत्र माझ्या सवे फितूर झालेले
या सावलीस माझ्याच का जाळले उन्हाने

अजाणितेच घडले हे कसे अनाहूत
पावसांत देखील मज पोळले उन्हाने

शोधले कितीक वेळा माझ्याच अंतरंगी
माझ्याच अस्तित्वाला झाकोळले उन्हाने

हे असेच घडले गेली अनेक शतके
नारी स्वतंत्र झाली हे भासवले उन्हाने

-snehaa

स्वार्थी या जगात मज माणसे भेटलेली
रेशमी कपडयात तलवार लपेटलेली

करती गनिम कावा तुझ्यावरीच धावा
जळतील हात दोन्ही ती आग पेटलेली

त्यांची मधूर वाणी भुलशील तू लगेच
लागेल ठेच तरीही असशील गुंगलेली

होतील खूप जखमा खोल अंतरंगात
ना रक्ताचा टिपूस तरीही बधिरलेली

ती फसवी वचने तेच कडवे बहाणे
स्वार्थास पुजणारी अशी जात गांजलेली

--snehaa

मैत्रीला सीमा नसतात...
अंतराची बंधने नाहीत..
आहे फक्त एक ओलावा..
इथे विचारांची देवाण घेवाण होते..
भावनांना कंठ फुटतो..
हास्याची कारंजी उडतात....
अडचणींवर मार्ग सुचतात...
विसर पडतो रोजच्या विवंचनांचा....
तर कधी फक्त एक ऐकणारा मिळतो...
मग विचारांना व्यक्त व्हायला मिळतं..
मग ते उलट सुलट का असेनात...
हम्म.. कधी ओरडाही मिळतो चुकीच्या विचारांचा, वागण्याचा
आणि हे सगळे कसलीही अपेक्षा न ठेवता...
इच्छा फक्त एवढीच की ही मैत्री अशीच टिकुन राहावी...


--snehaa

चांदण्याच्या दुलईत
निजे शशी आभाळा,
मायेने मी जोजाविते
झोप माझे बाळा,

नको करू खोड्या
खिडकीत कोण आला,
वा-यासवे गात आला
फुलांचा झोपाळा,

झुलविते झुला
झोप डोळ्यांवरी येई,
स्वप्नांसवे निज
आई गातेय अंगाई


---Snehaa

काळ सरता सरता सारे विस्मरून जाते,
गप्पा गोष्टी मैत्री नाती सारे परकेच होते,
नाही कोणी रे थांबत पिण्या तुझे दु:ख सारे,
कशा फुका दवडीतो वेळ शोधण्या सहारे

सागरी या आयुष्याच्या तुझी नाव तू एकटा,
सद-यास हरेकाच्या खिसा असे रे फाटका,
किती साठव साठव सुख जाईल वाहून,
नको करु तू गमजा दु:ख बोचेल वाढून.

--snehaa

फुलासारखी नाती जपावी लागतात.....
मिटली ओंजळ तर कोमेजतात बिचारी....
म्हणून नात्यांना बंदिस्त करू नये..
खुलं सोडावं मोकळा श्वास घेण्यासाठी..
मग ती दरवळतात मनमोकळी...
आणि धूंद करून टाकतात

कधी आर्टीफीशियल नाती पाहीली आहेत का..
दिसतात ना वरून टवटवीत फुलं..
पण ती खोटीच ना....
सुगंधाचा फवारा मारून दरवळणारी..
फक्त टेबलाची शोभा वाढवणारी..
आयुष्याची शोभा वाढवणारी नाही..

जसजसा काही नात्यामधला वाढत जातॊ दुरावा ..
उरत नाही नात्यामधे काहीच ओलावा...
कधी काळी होता जो एक दुवा ....
पण आता..फक्त एक ओझं...
कदाचित जन्मभर खांद्यावर वागवण्यासाठी
सगळ्यांचीच फरफट..ओढाताण...
एक अयशस्वी प्रयत्न ... त्या नात्यात जिवंतपणा आणण्याचा

अशावेळी मग या रेशीमगाठी टोचतात..
प्रिय नात्यातूनच जखमा होतात...
या गाठी सोडवण्याचा आटोकाट प्रयत्न केला जातो..
पण कधी कधी या गाठी नाही सोडवता येत..
मग एकच उपाय..
तोडून टाकायची ती गाठ.. बस्स..
मग जपायचे ते निरर्थक तुटलेले धागे...
कुणास ठावूक का..कदाचीत माणुस असल्याची आठवण म्हणुन..

काय गंमत आहे ना....माणुस असल्याची देखिल जाणिव ठेवावी लागते.
नाहितर काही अमानवी नाती जन्मतात..
जी सुखाच्या ऐवजी दु:खच जास्त देतात..
जखडून ठेवणारी.... कैद भासणारी...
कधी पाठीत खंजीर खुपसणारी...

--स्नेहा

(आजकाल लहान मूलांच्या शोषणाचा प्रश्न गंभीर झाला आहे.हे शोषण आज काल लहान मूलांच्या फ़ार जवळच्या विश्वासू व्यक्तींकडुन होत असतं. मुले या वयात खूप कोवळी असतात. त्यांच्यावर पालकांचे लक्ष हवे. आपली मुले कुठे जातात, तिथले लोक कसे आहेत? या कडे लक्ष देणे गरजेचे आहे. काही वेळेस त्यांना शोषण होतेय हेच समजत नाही. अशा वेळी मुलांना बोलते करणे आणि त्यांना योग्य आधार देणे महत्वाचे. अशावेळी काय पाऊले उचलावीत हे मला खरेच कोडे आहे. पण एक खरी गोष्ट इथे मांडत आहे.)

तिसरीतली ती चिमुरडी,बोलायची गुलू-गुलू,
हसायची ती निरागस,चिडायची हळूहळू,

दादाची होती मोठी लाडकी,
त्याच्याशी गटटी जमायची नेमकी

दादा आणायचा चॊकलेट मोठे,
कधी खेळायचा खेळ छोटे-मोठे

एकदा खेळताना हात पकडला चिमुरडीचा,
म्हणाला खेळ खेळू नवा चोर-पोलिसाचा

मी झडती घेताना तु जाम घाबरायचं,
मी काहीही केलं तरी नाही ओरडायचं

चिमुरडीला मग वाटू लागली भिती,
दादा असा वागायचा नाही कधी

मला जाउ दे म्हणु लागली चिमुरडी,
दादा म्हणाला मग खेळू पकडापकडी

चुरगाळलं ते बालपण त्याने भागवली तहान
एवढीशी चिमुरडी आता राहिली नाही लहान

दादामधे जागा झाला होता सैतान,
चिमुरडीला करुन दिली तिच्या स्त्रीत्वाची जाण

काळ सरला..

पण अजूनही ती घाबरते सगळ्या दादांना,
परत मिळेल का तिला हरवलेलं बालपण, सांगा ना?